Gökyüzünü Kendi Renklerine Boyayan Kızlar

Gökyüzünü Kendi Renklerine Boyayan Kızlar

Bir kız çocuğunun gözlerine baktığınızda, henüz yaşanmamış bir geleceğin sessizce orada büyüdüğünü hissedersiniz; hayatın bütün acılarını tanımamış, dünyanın önüne koyacağı sınırlarla henüz karşılaşmamış, elinde renkli kalemleri ve zihninde sınırsız ihtimalleri taşıyan o küçücük insanın bakışlarında, insanlığın yarınlarına dair en temiz umut saklıdır.

Bir kız çocuğunun hayali yalnızca kendisine ait değildir. O hayalin içinde henüz yazılmamış bir kitap, keşfedilmemiş bir bilimsel buluş, iyileştirilecek bir hayat ve kendi kaderini başkalarının çizdiği sınırlara teslim etmeden yaşamak isteyen özgür bir insan vardır.

Ne var ki çağımız, bütün teknolojik ilerlemesine rağmen kız çocuklarının önündeki eşitsizlikleri ortadan kaldırabilmiş değildir. Dünyanın farklı coğrafyalarında milyonlarca çocuk hâlâ eğitimden uzaklaştırılıyor, çocuk yaşta evliliğe zorlanıyor, yoksulluğun ve ağır emeğin içine itiliyor, şiddet ve istismarla büyüyor; başka bir dünyada büyüyenler ise sosyal medyanın acımasız güzellik ölçüleri, siber zorbalık ve bitmeyen kıyaslamalar arasında daha çocukluğunu tamamlamadan kendisini eksik hissetmeye başlıyor.

Duvarların biçimi değişti, fakat çocukların önündeki engeller bütünüyle ortadan kalkmadı.
Dün taş duvarlar vardı, bugün ekranların içinde yükselen görünmez duvarlar var.

Bir çocuğa milyonlarca insana ulaşabileceği bir dünya sunduk, fakat aynı zamanda kendisini milyonlarca insanla kıyasladığı, değerini görünüşüyle ve beğeni sayısıyla ölçtüğü bir dünyanın içine bıraktık.

Oysa bir kız çocuğu başkalarının beklentilerine sığmak için dünyaya gelmez; onun hakkı öğrenmek, merak etmek, düşünmek, hata yapmak, yeniden başlamak ve kendi hayatının kararını verebilmektir.

Tam da bu nedenle eğitim, onun hayatındaki en güçlü özgürlük alanlarından biridir.

Atatürk'ün “Hayatta en hakiki mürşit ilimdir, fendir” sözü, bugün de yolumuzu aydınlatıyor. Çünkü bir kız çocuğunun eline verilen kitap yalnızca bilgi değildir; kendi kaderini tayin edebilmesinin, dünyayı sorgulayabilmesinin ve kendisine çizilmiş sınırların dışına çıkabilmesinin anahtarıdır.

Atatürk'ün “Bir millet, iki cinsinden yalnız birinin yüzyılımızın gerektirdiği şeyleri elde etmesiyle yetinirse, o millet yarıdan fazla kuvvetten mahrum kalmış demektir” sözünde ise bugün hâlâ değiştirmemiz gereken büyük gerçek saklıdır. Kız çocuklarını geride bırakan bir toplum, aslında kendi geleceğinin yarısını geride bırakmaktadır.

2011 yılında Türkiye, Kanada ve Peru'nun öncülüğünde başlayan girişimin ardından 11 Ekim'in Dünya Kız Çocukları Günü olarak ilan edilmesi önemliydi; fakat bir günü takvimlere yazmak, milyonlarca çocuğun hayatındaki eşitsizliği ortadan kaldırmaya yetmiyor.

Mesele yalnızca bir gün onları hatırlamak değil, yılın her günü onların eğitim hakkını, güvenliğini, çocukluğunu ve kendi hayatları üzerindeki söz hakkını savunabilmektir.
Onlara yalnızca güçlü olmalarını söylemek de yetmez.

Onların güçlü olmak zorunda kalmayacağı bir dünya kurmak gerekir.

Çünkü bir kız çocuğunun güvenle okula gidebilmesi, kendi bedeninden utanmadan aynaya bakabilmesi, düşüncesini korkmadan söyleyebilmesi ve sırf kız olduğu için hayalinden vazgeçmek zorunda kalmaması, çağdaş bir toplumun en temel ölçülerinden biri olmalıdır.
Bugün kendimize sormamız gereken soru çok basit, cevabı ise bütün bir geleceği belirleyecek kadar ağırdır.

Biz kız çocuklarına nasıl bir dünya bırakıyoruz?

Korkularımızı, eşitsizliklerimizi ve sessizliklerimizi mi?

Yoksa onların bizden daha özgür, daha bilgili ve daha adil yaşayabileceği bir gelecek mi?

Bugün çocuk olan kızlar büyüyecek; kimi bilim insanı, kimi öğretmen, kimi sanatçı, kimi doktor, kimi mühendis olacak, kimi ise yalnızca kendi hayatını özgürce yaşamak isteyecek.

Ve aslında önemli olan ne kadar büyük işler yapacakları değil, hayatlarının nasıl olacağına kendilerinin karar verebilmesidir.

Bu yüzden onların gökyüzünü biz boyamayalım.
Yalnızca ellerindeki renkleri kaybetmemeleri için yanlarında duralım.

Belki de dünyanın yarınını değiştirecek o büyük fikir, bugün bir kız çocuğunun elindeki küçücük kalemde saklıdır ve bizim en büyük sorumluluğumuz, o kalemin mürekkebi kurumadan önündeki bütün duvarları yıkmaktır.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.