ASFALT AĞLADI BE!

ASFALT AĞLADI BE!

Rakibin adını düzelttik de Fenerbahçe’nin hâlini nasıl düzelteceğiz?

Asfalt ağladı, çimler ağladı, tribünler ağladı… Fenerbahçe camiası ağladı! Bir büyük umut daha yerini derin bir hüsrana bıraktı. Taraftar yine ekran başında, boğazında bir düğümle aynı soruyu soruyor: “Biz daha ne kadar sabredeceğiz?”

Gol yenir, yenir de altı  gol yenmez arkadaş! Tabelada 6-0 yazıyor. O tabelaya bakan milyonların içinde ise öfke, kırgınlık ve cevapsız sorular birikiyor. Fenerbahçe formasının bir ağırlığı, bu armaya gönül veren insanların bir beklentisi var!

Her seferinde yeni bir heyecan, her seferinde büyük beklentiler… Sonra yine taraftarın payına düşen aynı burukluk. İnsan yenilgiyi kabullenir de tuttuğu takımın kendisini bu kadar çaresiz hissettirmesine alışamıyor.

İsmail’le, Mert Hakan’la, İrfan Can’la bu işin yürüyeceğine artık ikna olmak zor. İsimlere duyulan bağlılık başka, sahada beklenen futbol başka. Bu camia artık alışkanlıklarla kurulmuş bir takım değil, mücadelesiyle güven veren bir takım görmek istiyor.

Biz hâlâ “Formamız çubuklu mu olsun, düz mü olsun, beyaz mı olsun?” diye konuşalım! Bunlarla olmaz, böyle de kazanamazsın! Formanın desenini tartışırken o formanın hakkını veren futbolu ne zaman tartışacağız?

Formalar değişiyor, rakipler değişiyor; Fenerbahçelinin iç çekişi değişmiyor. Biz rakibi formasından karıştırdık, keşke bu hüsranı da başka bir maçla karıştırmış olsaydık!

Bu camianın ihtiyacı bir sonraki maça kadar avutulmak değil; sahada gurur duyacağı bir takım görmek. Yenilse bile başını dik tutabilmek, “Mücadele ettik” diyebilmek.

Bu anlayış değişmedikçe korkarım tribünler de ağlamaya devam edecek, milyonlarca Fenerbahçeli de…

Asfalt ağladı be! Bir tek bu taraftarın derdine çare bulması gerekenler, artık gözyaşını silip sorumluluk alsın!