GÖNÜLLERDE YAŞAYAN VATAN

GÖNÜLLERDE YAŞAYAN VATAN

Zeynep Merçan 

İşte o zamanlarda insanlar, kaybettikleri şeyin peşine düşerler. Kimi adalet der ona, kimi huzur, kimi ise çok daha eski ve derin bir kelime bulur kendine.

Onu bir haritada arayanlar bulamaz. Bir şehirle, bir ülkeyle ya da bir sınır çizgisiyle tarif etmeye çalışanlar eksik kalır. Çünkü bazı vatanlar topraktan önce insanların yüreğinde kurulur ve taşla değil, hatıralarla yükselir, surları tuğladan değil, inançtan örülür.

Bir zamanlar her şeyin daha anlamlı olduğuna inanan insanların anlattığı eski hikâyeler vardır. Uzun kış gecelerinde ateş başında konuşulan, dedelerin torunlarına fısıldadığı, bazen bir türkünün içinde saklanan hikâyeler...

O hikâyelerde insanlar büyük saraylardan değil, büyük vicdanlardan söz ederdi. Gücün büyüklüğüyle değil, sözün ağırlığıyla ölçülürdü insan. Bir kapının önünde duran yoksulun duası, kimi zaman hükümdarın buyruğundan daha değerli sayılırdı.

Belki gerçekten öyleydi.
Belki de insan geçmişe baktığında her zaman biraz özlemle bakar. Ama ne olursa olsun, her neslin içinde kaybolduğuna inandığı bir şeyi yeniden bulma isteği vardır. Bu yüzden bazı isimler zamanın ötesine geçer. Bir mekân olmaktan çıkar, bir fikre dönüşür ve bir fikir olmaktan çıkar, ortak bir özleme dönüşür.

Yıllar boyunca insanlar nice düzenlerin kurulduğunu gördü. Nice sözler verildi, nice vaatler duyuldu ve her gelen kendi döneminin en güçlü zamanı olduğunu söyledi. Herkes kendi hikâyesini sonsuz sanarak yaşadı. Fakat zaman, hiçbir hükmü kalıcı kılmadı. Bir nehir gibi aktı hayat. Dünün güçlüleri bugünün hatırasına dönüştü, dün meydanları dolduran sesler, bugün birkaç satırlık tarih notunun içinde kaldı. Kimi zaman bir insanın ömrü boyunca kurduğu düzen, ölümünden sonra birkaç yıl içinde unutuldu.

Fakat ilginç olan şuydu; insanlar gücü değil, adaleti hatırlıyordu.
Korkuyu değil, merhameti...
Zenginliği değil, paylaşmayı...
Çünkü insan hafızası bazen tarihin yazdığından farklı şeyleri kaydeder ki resmî kayıtların unuttuğunu halkın kalbi saklar.

Bir köy çeşmesinin başında anlatılan bir iyilik hikâyesi, büyük savaşlardan daha uzun yaşayabilir.

Bir yetimin başını okşayan el, yüzlerce nutuktan daha kalıcı olabilir.

Belki de bu yüzden Şah Vatan denildiğinde insanların aklına önce bir yer değil, bir hâl geliyor.
İnsanın kendisini ait hissettiği, korkmadan konuşabildiği, yarınından endişe duymadığı bir hâl...

Çünkü insan yalnızca yaşayacak bir toprak aramaz ki yaşayabileceği bir anlam da arar.

Bugün dünyanın neresine bakarsanız bakın aynı yorgunluğu görmek mümkün. Kalabalıklar artıyor ama yalnızlık büyüyor, bilgi çoğalıyor ama hikmet azalıyor ve insanlar birbirine her zamankinden daha yakın görünürken, kalpler arasındaki mesafe bazen hiç olmadığı kadar açılıyor.

Böyle zamanlarda eski kelimeler yeniden anlam kazanıyor.
Unutulduğu sanılan kavramlar yeniden hatırlanıyor.
Adalet...
Vicdan...
Sadakat...
Merhamet...
Ve vatan...

Fakat burada söz konusu olan yalnızca üzerinde yaşanılan toprak değil ki insan ruhunun kendisini güvende hissettiği yer ve iç dünyasında kurduğu sığınak. Geçmişle gelecek arasında köprü kurabildiği alan.
Kaybedildiği düşünülen ama aslında tamamen kaybolmayan şeylerin ortak adı...

Bir milletin hafızasında yaşayan eski bir özlem...
Yıllar geçse de silinmeyen bir arayış...

Ve her şeye rağmen ayakta kalabilen bir umut.

Çünkü insanı yaşatan yalnızca sahip oldukları değildir; bekledikleri de yaşatır onu. Ve bazen bir ömür boyunca gelmeyecek bir günü beklemek bile insana direnme gücü verir.

Ufukta görünmeyen bir ışığa inanmak, karanlığın içinde yol almaya yeter ve bu yüzden bazı isimler hiçbir zaman unutulmaz.
Onlar bir kişi olmaktan çıkar, bir anlam taşımaya başlar.
Bir yerden çok bir özlem...
Bir hatıradan çok bir gelecek...

Ve belki de insanın, bütün kayıplarına rağmen içinde korumayı başardığı son umut.

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

#Hakikat
#VatanSevdası
#GönülDili
#KöşeYazısı
#Diriliş
#Adalet
#Vicdan
#AnadoluRuhu
#KalemdenDökülenler